به گزارش عجب شیر پرس به نقل از ایرنا، طبق بررسی و مشاهدات میدانی این روزها که به صف نانوایی های ساری مرکز استان مازندران توجه می شود، می بینم که بیشتر مردم پارچه مخصوص نان در دست دارند، وقتی برای خرید به روز بازارهای هفتگی این شهر می روم، شاهد نبود انواع کیسه نایلون مقابل مشتریان می شوم، یعنی بر خلاف گذشته از مشتری سوال می شود که چقدر میوه لازم داری تا به همان اندازه کیسه نایلون تقدیم کنم، حتی مغازه داران انواع البسه هم که در گذشته از کیسه نایلون های مخصوصی با برند مغازه شان چاپ و به مشتریان می دادند، امروز از نایلون های عادی استفاده می کنند. استفاده بعضی از قنادی ها از مقوا به جای نایلون نیز بیشتر شده است.
اگرچه این وضعیت در جهت حفظ محیط زیست است و باید به فرهنگ تبدیل شود، اما وقتی دلیل ماجرا را از همه فروشندگان و حتی مردم سوال می شود، فقط «گرانی» را دلیل کاهش مصرف انواع کیسه پلاستیک در زندگی روزانه مطرح می کنند. این وضعیت در حالی است که کارشناسان و دوستداران محیط زیست سالهاست که نسبت به عوارض مصرف پلاستیک و راهکارهای کاهش آن هشدار می دهند که یکی از این راه ها استفاده از کیسه های پارچه ای می دانند همان کیسه هایی که مادران و مادربزرگ های ما در خریدهای روزانه از آن استفاده می کردند.
نمی دانم مطرح کردن این ضرب المثل که می گوید «عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد» را برای افزایش چشمگیر قیمت انواع نایلون ناشی از مشکلات کارخانجات پتروشیمی که سبب افزایش چند برابری قیمت انواع کیسه پلاستیک و کاهش محسوس مصرف روزانه آن بین آحاد مردم و در نتیجه قطعا از مخاطرات زیست محیطی شمال به خصوص مازندران کاسته خواهد شد، به مذاق مخاطبان خوش می آید یا نه؛ به هر حال باید بپذیریم چالش های زیست محیط شمال همچنان از مهمترین دغدغه های جدی این خطه است. چراکه ۷۰ درصد مساحت مازندران جزء عرصه های طبیعی ملی محسوب می شود و از طرفی بیش از ۴۶۰ هزار هکتار اراضی کشاورزی است که در وضعیت جغرافیایی جنگل، دشت و جلگه، سواحل خزر و مناطق ییلاقی قرار دارد، بنابراین حساسیت و شکنندگی زیست محیطی مازندران بسیار بالا است.
اگرچه امروز که افزایش قیمت انواع پلاستیک سبب کاهش قدرت خرید مردم شده است، اما بهترین زمان برای گسترش پویش «نه به پلاستیک» با رویکردی محیطزیستی و اقتصادی، است تا ضمن کاهش آلودگیهای ناشی از پلاستیک، به تقویت چرخه تولید و حمایت از صنایع داخلی نیز کمک شود.
هر چند در یک دهه اخیر در مجموع آگاهی عمومی نسبت به این آسیبهای زیست محیطی در مازندران افزایش یافته و بسیاری از مردم به طور داوطلبانه مصرف پلاستیک را کاهش دادهاند. اما امروز و در شرایطی که آمریکای جنایتکار و رژیم غاصب صهیونیستی، با بمباران و تخریب صنایع پتروشیمی ایران، مستقیما زنجیره تولید مواد اولیه پلاستیک را هدف گرفتهاند، این نیاز ابعاد جدیدتری پیدا کرده است.
در چنین شرایطی، کاهش مصرف پلاستیک از یک اقدام فرهنگی ساده، به یک ضرورت راهبردی و اقتصادی تبدیل میشود. هر کیسه پلاستیکی که استفاده نمیکنیم، یعنی تقاضای کمتری برای محصولی که تولیدش در اثر حملات دشمن با اختلال مواجه شده است.
بررسی تاریخی از مصوبات زیست محیطی نشان می دهد که مطابق آییننامه کاهش مصرف کیسههای پلاستکی که ۲۰ مهر ۱۴۰۱ به تصویب هیئت وزیران رسید، توزیع رایگان کیسههای پلاستیکی برای فروشگاههای زنجیرهای ممنوع است. بر همین اساس نیز سازمان حفاظت محیط زیست تلاش کرده تا با فرهنگسازی در این زمینه گام بردارد.
مهمترین خصوصیت پلاستیک تجزیه طولانی مدت آن در طبیعت است. سالها طول میکشد که یک کیسهی پلاستیکی از بین برود و در طول این مدت، به دلیل تابش آفتاب بر روی آن، مواد سمی سازندهاش وارد هوا و آب، خاک میشود و آلودگی محیط زیست را با خود به همراه دارد.
در تحقیقات متعددی که انجام شده مشخص شده است که مواد تشکیل دهندهی کیسههای پلاستیک ممکن است باعث ایجاد سرطان در بدن موجودات زنده شود. این کیسهها در حجم زیاد در مکانهای دفن زباله وجود دارند، هکتارها زمین را اشغال کردهاند و از خود گازهای خطرناک متان و دیاکسید کربن منتشر میکنند. همچنین شیرآبههای بسیار سمیای از محل دفن زباله جاری میشود که میتواند خاک و آب را مسموم کند.
زبالههای موجود در کیسههای پلاستیکی برای سلامتی انسان و حیوان خطرناک است و به عنوان یک خطر محیط زیستی جدی شناخته شده است. اگر کیسههای زباله به شکل مناسبی دفع نشوند با انسداد جریانهای آب در روی زمین و آلودگی آبهای زیرزمینی میتواند تأثیر منفی بسیار بزرگی بر اکوسیستم زمین بگذارد. موارد زیادی دیده شده که لاکپشتها همراه با خزههای دریایی پلاستیک خوردهاند و در حال خفگی بودهاند.
هم اکنون روزانه به طور میانگین چهار هزار تن و در فصول گردشگری ۲ برابر این مقدار زباله در مازندران تولید می شود به طوری که سرانه تولید زباله استاندارد مقدار ۳۵۰ گرم است و این میزان در مازندران حدود ۸۰۰ گرم است.
