به گزارش عجب شیر پرس به نقل از ایرنا، واکاوی عملکرد کاروان‌های اعزامی ایران به پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس و بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، از سقوط چشمگیر جایگاه ایران در جدول توزیع مدال‌ها و جا ماندن از رقیبانی چون ازبکستان، هند و کره‌جنوبی حکایت دارد.
کاروان ورزشی ایران در بازی‌های پارالمپیک ۲۰۲۰ توکیو موفق به کسب ۱۲ مدال طلا، ۱۱ نقره و یک برنز شد و یکی از کیفی‌ترین نتایج تاریخ ورزش ایران را رقم زد؛ اما این کاروان در فاصله چهار سال دچار افت عجیبی شد تا جایی که شمار مدال‌های زرین فرزندان ایران در پارالمپیک پاریس از ۱۲ به ۸ مدال کاهش یافت و شمار نشان‌های برنز از یک به عدد ۷ رسید.
آن روزها مدیران وقت کمیته ملی پارالمپیک بدون توجه به اُفت کیفیت مدال‌ها، با غوغاسالاری اعلام کردند که کاروان ایران بیشترین مدال ممکن را در ادوار پارالمپیک کسب کرده است؛ اما آنان چشم خود را بر روی عیار ۱۲ مدال طلای پارالمپیک توکیو بستند.
این روند در مسابقات آسیایی نیز تکرار شد. کاروان ورزشی ایران در بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا با کسب ۵۱ مدال طلا، ۴۳ نقره و ۴۲ برنز در جایگاه سوم ایستاد. شمار مدال‌های طلای ایران در هانگژو ۲۰۲۲ به عدد ۴۴ رسید، اما اُفت ۷ طلایی ایران در سایه کسب عنوان دومی به فراموشی سپرده شد؛ فراموشی تلخی که پیامدهای آن در ناگویا کاملاً عیان شد.
در پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی که در شهر ناگویا برگزار شد، کاروان ایران با کسب ۲۶ مدال طلا در جایگاه ششم قرار گرفت و پایین‌تر از تیم‌های ازبکستان، هند و کره‌جنوبی ایستاد؛ نتیجه‌ای که حتی وزارت ورزش و جوانان را به تکاپو وا داشت تا آسیب‌شناسی این نتایج را در دستور کار قرار دهد.
احمد دنیامالی وزیر ورزش و جوانان در پایان این دوره از بازی‌ها در پیامی ضمن تبریک افتخارآفرینی فرزندان ایران اعلام کرد: انتظار دارد کمیسیون تخصصی نظارت بر عملکرد فدراسیون‌های ورزشی، بدون فوت وقت و با نگاهی دقیق، جامع و کارشناسی، عملکرد کاروان ایران در این دوره از بازی‌های پاراآسیایی را مورد ارزیابی و آسیب‌شناسی قرار دهد.
آسیب‌شناسی نتایج ایران و سقوط تاریخی ورزش پارالمپیکی در ناگویا یک از مهمترین مسائل روز ورزش کشور است، مساله‌ای که اگر در سایه تعارفات معمول مدیریتی یا مصلحت سنجی‌های معمول قرار گیرد بی‌تردید خسارت جبران ناپذیری در پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس خواهد داشت.
یکی از مهمترین مشکلات ورزش پارالمپیکی، فاصله عمیق میان اظهارات مدیریتی و واقعیت‌های فنی است. کمیته ملی پارالمپیک باید رویه متفاوتی برای اصلاح این مشکل را در پیش گیرد زیرا فدراسیون‌های ورزشی در آستانه مسابقات بزرگ مانند پارالمپیک و پاراآسیایی با چانه زنی به دنبال کسب سهمیه بیشتر هستند اما اعزام کیفی کاروان با مصاحبه‌های رسانه‌ای کاملا در تضاد است.
این مشکل در ورزش‌های المپیکی نیز کاملا مشهود است و آنچه وعده داده می‌شود با آنچه در میدان رقابت به نمایش در می‌آید کاملا متفاوت است.
کاروان‌های اعزامی ایران به بازی‌های پاراآسیایی در چهار سال گذشته روند نزولی را در پیش گرفتند و غفور کارگری در این مدت همواره از برنامه‌های مدون و راهبردهای متکی بر علم محور سخن به میان آورده است اما آنچه که امروز در میدان مسابقه مشاهده می‌شود هیچ تناسبی با برنامه‌های خاص رئیس کمیته ملی پارالمپیک ندارد بلکه در بسیاری از مواقع شاهد شکاف عمیق بین حرف و عمل هستیم.
اگر کاروان با رویکرد کیفی به مسابقات بزرگ اعزام می‌شود باید متر و معیار اعزام‌ها کاملا مشخص باشد و کارشناسان تخصصی بر رکورد و عملکرد قهرمانان توان‌یاب نظارت داشته باشند در غیر این صورت بار دیگر شاهد خواهیم بود که مدال‌های وعده داده شده با مدال‌های کسب شده فاصله معنا داری دارند.
با پایان بازی‌های آسیایی ناگویا، آنچه که باید در دستور کار قرار گیرد پاسخگویی رئیس کمیته ملی پارالمپیک، سرپرست کاروان و روسای فدراسیون‌های تابعه این کمیته است؛ مسئولانی که هر کدام در نتایج ضعیف ناگویا سهم دارند.
